CRV - Patiënt-voor en nu

home : patienten : voor en nu

voor en nu

'Vroeger moest je zelf initiatief nemen, nu zit alles in het programma'
Jan Vreys is 66 en is al voor de tweede keer aan het revalideren. Op 9 maart is hij via Spoed binnengekomen in het ziekenhuis van Lommel. Op 11 maart heeft hij in Genk drie overbruggingen laten zetten. 20 jaar geleden heeft hij al een infarct gehad. Hij vergelijkt vroeger met nu…

‘Ik ben nu drie weken bezig met de revalidatie. Na mijn operatie heb ik eerst een ademhalingstherapie van 6 weken gevolgd. Dan ben ik op controle geweest en een paar dagen later ben ik met de sessies gestart.'

'20 jaar geleden, na mijn eerste infarct heb ik een katherisatie ondergaan. Dan gaan ze op zoek naar de verstopte ader en maken hem terug open. Toen ik terug naar huis mocht, ben ik met de revalidatie hier in Lommel begonnen. Dat was er toen natuurlijk ook al, maar nog niet zo uitgewerkt als nu. Ik bedoel, de oefeningen met de kinesist was eigenlijk de revalidatie. Als je met een diëtiste wou spreken moest je zelf het initiatief nemen. Nu zit dat bij in het programma.’

Jan Vreys

‘Na mijn eerste infarct zat de schrik er goed in. Ik was nog maar 46 en had nog nooit last gehad. Als je dan beseft dat je voor hetzelfde geld dood had kunnen zijn, begin je toch wel na te denken. Je zit met een heleboel vragen en vooral met de vraag: waarom ik? Ik had altijd hard gewerkt in de houthandel, en als ik kan nu nog. Dat is mijn leven. Ik was niet overdreven dik en heb nooit uitbundig geleefd. In het begin, toen ik nog heel jong was, rookte ik, maar daar was ik op mijn 46e al jaren mee gestopt.’

‘De dokters zeiden dat het erfelijk was en dat zelfs na al die jaren dat ik niet meer gerookt had het toch nog een invloed had. Ze adviseerden me om op mijn eten te letten. Ik heb dat lang volgehouden maar op een gegeven moment denk je: nu zal er me toch niets meer overkomen, zeker, en dan heb ik er niet meer zo strikt op gelet. Ik ben niet ongezond gaan eten, maar heb de boog wat minder gespannen doen staan. Tja…'

'Nu is er niet meer zoveel veranderd thuis. Wij eten sowieso niet ongezond. Wel probeer ik mijn zoon erop te doen letten. Aangezien het erfelijk is kan je maar beter je voorzorgen nemen. Mijn zoon is er ook altijd geweest voor mij. Vlak na een infarct of een operatie mag je 8 weken niet met de auto rijden. Dat was wel een zware periode. Je bent het zo gewoon om direct in de auto te springen als je ergens naartoe moet. Nu was ik volledig afhankelijk van mijn vrouw en mijn zoon. Niet echt gemakkelijk. Ook niet voor hen.’

‘Ik heb er vroeger, na de eerste keer, ook heel veel over gepraat tegen iedereen. Ik was er constant mee bezig. Dat was eigenlijk niet zo goed.Op elk moment van de dag ging ik mijn hartritme meten en het kleinste verschil maakte me toen ongerust. Daardoor begon ik weer veel te hard na te denken. Nu doe ik dat niet meer. Zo lang het klopt, is het nog altijd in orde, nietwaar?’

Jan geconcentreerd op de fiets

’De revalidatie verloopt goed. Gezien de omstandigheden voel ik me goed. Ik merk wel duidelijk het verschil met in het begin. Ik ben veel zelfzekerder nu. Met onze kinesisten staan we op plezante voet. Je kan er al eens iets tegen vertellen. Paul (Paul Beudts) was er 20 jaar geleden ook al, dus hem kende ik nog.’

‘Ik weet nog niet of ik na mijn revalidatie mij ga inschrijven in het Dommelhof in Neerpelt om samen met andere hartpatiënten te sporten. Ik ga veel fietsen met mijn vrouw of alleen. Net zoals vandaag. Het is mooi weer en in de namiddag ga ik een toertje maken…’

[Top]