|
|
Er moet genoeg gelachen
worden onder
de patiënten!
Cathy Kuppens (35) is Cardiologe
en startte in oktober 2001 het Centrum voor Cardiale Revalidatie
op. Dit deed ze meteen toen ze in het ziekenhuis begon, vlak
na haar studies. En met resultaat, want vanaf april 2002 is
het centrum officiëel erkend. Een vrouw die weet wat ze
wil.
'De
meeste deelnemers aan de cardiale revalidatie komen bij ons
terecht via een omweg. Ons ziekenhuis heeft, jammer genoeg,
geen catheterisatiedienst noch cardiale heelkunde (hartchirurgie).
Zij worden in Leuven of in Genk geholpen en dan terug naar ons
doorverwezen. Het grootste deel van de patiënten hadden
problemen met de kransslagaders, sommigen ondergingen klepoperatie,
een enkele kreeg een nieuw hart. Het revalidatieprogramma staat
open voor iedereen maar het is uiteraard geen verplichting.
De personen die overtuigd geraken van het nut van de revalidatie,
zijn meestal zeer enthousiast.'
'Over
het algemeen krijgen we meer mannen dan vrouwen over de vloer.
Dit wordt vooral verklaard door het feit dat aderverkalking
bij mannen frequenter en op jongere leeftijd voorkomt, maar
ook omdat vrouwen iets moeilijker te overtuigen zijn om 3 x
per week te komen revalideren. Vrouwen voelen zich vaak onmisbaar
in het huishouden, hebben soms de zorg voor (klein-)kinderen
en vrezen dat alles in het honderd zal lopen. Eigenlijk zouden
ze op zulke momenten beter even aan hun eigen gezondheid denken,
de rest lost zich meestal vanzelf wel op.
Het is wel jammer als je mensen niet kunt overtuigen om mee
te werken aan het programma. Maar uiteindelijk heeft het pas
zin als de patiënt er volledig achter staat.'
'Hoe
jonger de patiënt, hoe nadrukkelijker dat we de revalidatie
aanraden. We willen deze personen zo snel mogelijk hun normale
(beroeps-)leven terug laten opnemen en natuurlijk behouden voor
meer problemen in de toekomst.'
'Ik
ben meestal de eerste die de patiënt ziet, maar het kan
ook de kinesist zijn. Ze hebben drie maal per week een kine-beurt
en dan gebeurt het wel eens dat de kinesist iets sneller is.
Maar ik probeer toch dagelijks tot bij de kinesist te gaan en
met de mensen te praten.
De eerste keer komen de mensen bij mij met veel onopgeloste
vragen. Wat heb ik? Wat kan eraan gedaan worden? Wat mag ik
nog en wat niet meer? We nemen rustig de tijd om hierover te
praten en pakken de problemen een voor een aan.'
'Je
schept ook een speciale band met hen, ik volg deze patiënten
dan ook van dichtbij op. Er wordt bovendien niet alleen over
het hart en hart-zaken gepraat; de patiënten vertellen
ook over de thuissituatie, over het werk en over hun gevoelens.
Persoonlijk engagement van mijnentwege is dan ook erg belangrijk
in mijn dagelijks werk.
Wat ik echter ook heel belangrijk vind, is dat er genoeg gelachen
wordt, en daar hebben ze in de revalidatiegroepen echt geen
moeite mee!'
'Gelukkig
vinden de mensen elkaar onderling ook. Daarom niet enkel hier
in de revalidatiegroepen, maar ook in Neerpelt. De mensen worden
na de revalidatie uitgenodigd om te blijven sporten en daarvoor
hebben we dan ook gezorgd (sportactiviteiten voor hart (-patiënten))
in het Provinciaal Sportdomein Dommelhof. Daar ontstaan soms
wel hechte vriendschapsbanden.'
'En
op de vraag of ik ‘last heb’ van een beroepsafwijking?
Dat denk ik niet. Ik probeer wel gezond te leven, maar dat ligt
in mijn levensstijl. Maar het is niet zo dat ik de kinderen
ga verbieden om frietjes te eten, omdat dit niet zo gezond is
voor het hart. Zover ga ik niet. Ik ben wel erg anti-roken en
vertel graag aan iedereen die het horen wil dat het heel slecht
is voor de gezondheid. Ik raad in ieder geval iedereen ons rookstop-programma
aan.'
Levensmoto:
‘Carpe diem’ ‘Leef
gezond, maar vergeet niet te leven’
[Top] |
|
|
